Obecnie nie istnieje ogólny zakaz dokarmiania ptaków (gołębi, wróbli) ani bezdomnych zwierząt (zwłaszcza kotów) na terenach publicznych i prywatnych. Niemniej jednak, takie działania mogą prowadzić do problemów związanych z koniecznością regularnego sprzątania resztek jedzenia oraz innych śladów bytowania zwierząt.
Problematyka dokarmiania zwierząt na terenach miejskich może być rozpatrywana przede wszystkim w kontekście art. 145 §1 Kodeksu wykroczeń, który stanowi, że każdy, kto zanieczyszcza lub zaśmieca miejsca dostępne publicznie – w szczególności drogi, ulice, place, ogrody, trawniki czy tereny zielone – podlega karze grzywny nie niższej niż 500 złotych.
Kodeks cywilny przewiduje natomiast odpowiedzialność odszkodowawczą, która wynika z konieczności naprawienia szkody, związku przyczynowego między zdarzeniem a szkodą oraz winy sprawcy. Zgodnie z art. 415 KC, kto ze swojej winy wyrządził szkodę innej osobie, zobowiązany jest do jej naprawienia. Odpowiedzialność za szkody może wynikać również z niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania (art. 471 KC).
Szczególną uwagę ustawodawca poświęcił odpowiedzialności za szkody wyrządzone przez zwierzęta. Zgodnie z art. 431 §1 KC, osoba, która chowa zwierzę albo się nim posługuje, obowiązana jest do naprawienia wyrządzonych przez nie szkód, niezależnie od tego, czy zwierzę było pod jej nadzorem, czy też uciekło. Wyjątkiem jest sytuacja, gdy właściciel lub osoba odpowiedzialna za zwierzę wykaże brak swojej winy.
Przez „chowanie” zwierzęcia należy rozumieć sprawowanie nad nim faktycznego władztwa, w tym karmienie, leczenie, zapewnianie schronienia i pielęgnację. Odpowiedzialność może dotyczyć również osób, którym właściciel powierzył opiekę nad zwierzęciem, np. domowników lub pracowników.
W pewnych okolicznościach, nawet jeśli właściciel nie ponosi odpowiedzialności zgodnie z powyższymi przepisami, poszkodowany może dochodzić odszkodowania, jeśli wynika to z zasad współżycia społecznego.